12 april 2005. Noteer deze datum gerust dik onderlijnd in de geschiedenis van de Belgische motorwereld. Op die dag maakten namelijk zowel de nationale regering als de Vlaamse en Waalse gewesten, het Belgisch instituut voor de Verkeersveiligheid en MotorCycle Council gezamenlijk hun voornemens bekend over het voeren van een heuse en complete veiligheidscampagne ten behoeve van de motorrijders. Indien de persconferentie daarover op 1 april zou hebben plaatsgevonden, waren we wellicht nooit komen opdagen; want zeg nu eerlijk: wie had zich aan een dergelijk initiatief verwacht?

Toch waren de eerste tekenen dat deze campagne zou plaatsvinden voor de oplettende burger al een tijdje daarvoor zichtbaar. In het onlangs op motornet gepubliceerde interview met minister Landuyt maakte hij er bijvorbeeld al melding van dat die campagne er aankwam. Wie onlangs op de snelwegen reed zag met eigen ogen dat het de man effectief menens was. Op de grote panelen langs de snelwegen hing er namelijk een affiche met de boodschap “Verlies motorrijders niet uit het oog”. En dat is meteen het thema waarop deze campagne berust: ze moet de automobilisten aanzetten om meer rekening te houden met de motorrijders, met als doel het aantal verkeersslachtoffers in deze categorie weggebruikers omlaag te halen.

De persconferentie was duidelijk een succes: niet alleen de geschreven pers was er in groten getale aanwezig; diverse televisieploegen maakten er eveneens hun opwachting. Ook merkten we onder de toehoorders verschillende zwaargewichten uit de motorindustrie op. De importeurs en de vertegenwoordigers van belangenverenigingen wilden dit historisch moment dus blijkbaar ook voor geen geld ter wereld missen.

Achter de sprekerstafel zat er “groot” volk. Renaat Landuyt, Federaal Minister van Mobiliteit en Voorzitter van het BIVV, geflankeerd door Patric Derweduwen, Afgevaardigd Beheerder van het BIVV. Ook Kathleen Van Brempt, Vlaams Minister van Mobiliteit, Sociale Economie en Gelijke Kansen zat aan die tafel samen met Pascal Smet, Brussels Minister van Mobiliteit en Openbare Werken. Roger Renoy, Voorzitter van de MotorCycle Council was eveneens op het appel. Michel Daerden, Waals Minister van Begroting en Financiën, werd aanvankelijk ook verwacht, maar deze politicus had zich op het laatste moment moeten laten verontschuldigen wegens familiale omstandigheden, maar stuurde wel een zegsman.

Meteen toen Renaat Landuyt aanstalten maakte om het woord te nemen verstomden de gesprekken die aan een dergelijke belangrijke persconferentie steeds vooraf gaan. Op een bijna vaderlijke toon stak Landuyt van wal en kwam in zijn ongeveer 15 minuten durend discours met niet mis te verstane gegevens op tafel. Kort samengevat vertelde hij dat er volgens de recentste cijfers 332.695 motorrijders in België zijn geregistreerd en dat deze groep van weggebruikers extra kwetsbaar is. Hij staafde deze stelling met indrukwekkende cijfers, zodat niemand zijn bewering in twijfel kon trekken. Afgaande op deze concrete gegevens was het volgens hem duidelijk dat de automobilisten er op moeten gewezen worden dat ze de openbare weg delen met onder andere de motorrijders en dat daarbij een hoffelijke en respectvolle houding tot veiliger verkeerssituaties zal leiden. Dat sommige motorrijders door hun gedrag op de weg daarbij ook niet vrijuit gaan stipte Landuyt (terecht) fijntjes aan. Hij pleitte ook dat enkel een gezonde dialoog tussen de verschillende weggebruikers een positieve verandering in de huidige verkeerssituatie kan brengen. De campagne moet daarvoor een stevige basis vormen. Ook bracht hij naar voor dat de infrastructuur van de wegen door de verschillende initiatiefnemers onder de loep was genomen. Een lijvige brochure -van meer dan 61 pagina’s - met raadgevingen aan de wegenontwerpers wat betreft de eigenschappen van een goede weg voor autobestuurders én motorrijders behoort dus duidelijk ook tot de campagne en is op dit moment al in de brievenbus van de betrokkenen gevallen. Uit wat de campagne exact zal bestaan was niet meteen volledig duidelijk, maar dat er ook aandacht op de televisie aan besteed zou worden was metten duidelijk. Het spotje, dat regelmatig zal uitgezonden worden, werd vertoond aan de aanwezigen en ondanks de korte inhoudelijke boodschap liet de spot niets aan de verbeelding van de kijkers over.

De sprekers die na Landuyt het woord kregen maakten de aanwezigen duidelijk dat ze volledig achter het initiatief stonden en ook zelf een stevige duit in het zakje gingen doen om deze campagne succesvol te doen blijken. Inderdaad, op een gegeven ogenblik moesten we onszelf even in de arm knijpen om er zeker van te zijn dat dit allemaal écht gebeurde…

Na de beleidsverklaringen aanhoord te hebben verhuisde het volledige gezelschap naar het opleidingsterrein waar deze voorstelling plaatsvond. Daar kregen de aanwezigen de kans om met eigen ogen te zien dat een auto heel wat dode hoeken kent waardoor motorrijders niet meteen opgemerkt worden. Ook toonde een testrijder aan dat een goede opleiding van levensbelang is door de twee opties die een motorrijder heeft in een noodsituatie te demonstreren. In het eerste geval week hij uit voor het obstakel en slaagde erin om er zonder kleerscheuren voorbij te geraken. Toen hij de noodstop demonstreerde raakte hij het (gelukkig zachte) obstakel wel… Kathleen Van Brempt kreeg blijkbaar niet meteen genoeg van deze vlekkeloos uitgevoerde demonstratie want even later zat ze achterop de motor van de testrijder en liet hem zijn demonstratie overdoen. De blauwe helm die ze daarvoor opzette deerde haar blijkbaar niet en opvallend genoeg stapte ze ook niet met rode kaken van de motor. Daarmee leverde ze misschien wel zonder het zelf te beseffen het bewijs dat ook politici zonder onderscheid van kleur of strekking als normale mensen door het leven kunnen gaan als ze dat willen…

Eerst toen de camera’s terug opgeborgen waren en de persvoorstelling was afgelopen realiseerden we ons dat we wellicht getuige waren geweest van een historisch moment: de overheid had zich als één blok achter de motorrijders geschaard om hun veiligheid op de weg te verhogen. Dat dat niet alleen het werk is van de betrokken politici en hun kabinetten mag duidelijk zijn. Jarenlang hebben diverse verenigingen en individuen alle mogelijke middelen te baat genomen om de overheid ervan te overtuigen dat ook de motorrijders een groep verkeersdeelnemers vormen waar aandacht moet aan besteed worden. Eerst vonden hun suggesties slechts amper gehoor bij de overheid, maar uiteindelijk is het hen dat dus blijkbaar toch gelukt hun doel te realiseren. En nog niet zo’n klein beetje durven we stellen… Onze pet af voor al diegenen die bij dit proces betrokken zijn geweest. Ze hebben dit eerbetoon ruimschoots verdiend!