Tekst en beelden: Philippe Demeyer
Reisoganisator: Bike To Beach

Bergamo-Iseo (±300 km)

We schrijven 5 mei 2007 als we aankomen op de luchthaven van Bergamo.

Het is middag en ondanks het even bewolkte weer als in België haalt het kwik hier vlot zo’n slordige 24 graden. Het was een aangename vlucht bovenop de piekfijne regelingen door Bike to Beach, de organisatie die gekend is voor hun tot in de puntjes georganiseerde reizen in Europa. Hun formule is erg comfortabel voor de reiziger; je geeft je motor en je bagage mee met de blauwe Bike to Beach truck en bij je aankomst op het vliegveld staat alles uitnodigend op je te wachten. Daarna nog even de uitleg trotseren over de werking van het Tripy Roadbook GPS systeem, je motorpak aantrekken en vervolgens krijg je zicht op adembenemende landschappen, verbazingwekkende bochten en de gekende gastvrijheid van de Italianen.

Een uurtje na het startsein verlaten we de autostrade die ons uit Bergamo had geleid. Onderweg worden we meerdere keren door hulpvaardige Italianen gewezen op de ter plaatse geldende snelheidsbeperkingen. Gelukkig maar, want wij Belgen zijn nu eenmaal niet bepaald de meest stipte mensen als het erop aankomt om verkeersregels na te leven. Daarbij komt nog dat we verkeerdelijk denken dat in Italië alles mag. Niets blijkt minder waar. Om de paar kilometer is er een snelheidscontrole en later zal blijken dat je zelfs op kleine wegen meer Carabinieri tegenkomt dan Italiaanse diva's.

Het weer heeft een plotse wending gemaakt. De temperatuur is plots gedaald tot ongeveer 20 graden en een zwarte wolk die dreigend komt opzetten doet ons het ergste vrezen. Amper enkele minuten later kijken we tegen een plensbui aan die uiteindelijk meer dan een uur zal duren en besluiten daarom dat we bij de eerste de beste gezellige Trattoria zullen stoppen om er ons te laten vollopen met Italiaanse delicatessen.

In the middle of nowhere treffen we een typisch "a la mama" restaurantje. Alras blijkt het een echte treffer te zijn. De ganse familie steekt er de handen uit de mouwen en sinds het overlijden van Mama Miracoli is het eten er alleen maar beter op geworden.

Met de ene schotel na de andere, van inktvis over vongole tot risotto en pasta frutti di mare, een sorbet al limone en een Grande Café van toch wel vijf cc vullen we onze magen. In dit zalige land kan je echt overal -en op om het even welk uur- terecht voor een heerlijke maaltijd. Viva Italia!

Na de gratis wasbeurt van de motoren -en voor sommigen ook het interieur van de helm- zijn we terug klaar voor de eerste etappe van de grote tocht. We gaan op zoek naar het eerste zwembad van Michelangelo Buonarroti -want zo noemt onze reis- van het ene meer naar het andere, van bocht naar bocht en van open mond tot open mond. Door de hevige regen liggen de wegen er een beetje stroperig bij, maar dankzij de stuureigenschappen van de BMW R1200GS Adventure en zijn all-road banden houden we er desondanks stevig het gas op. Nog meer dan 200 km te rijden vandaag denk ik, terwijl het fototoestel zoemt bij het scherpstellen voor nog maar eens een foto.

We vervolgen onze weg naar Iseo waar we de eerste nacht zullen doorbrengen in een naar verluid charmant hotel met terras boven het water, maar om daar nu al aan te denken is het echt nog te vroeg. Ik verdeel mijn aandacht tussen de baan en de instructies van het Tripy navigatiesysteem. Na 300 meter naar links over de brug, geeft de Tripy mij aan en zo gaat het recht richting Gardameer.

De route stuurt ons naar Sirmione, een klein schiereiland in het Gardameer. Wat nu een toeristische trekpleister is, was destijds een gemeenschap die rond het Rocca Scaligera gebouwd werd, een imposante burcht. Het is een van de vele stadjes die het Gardameer rijk is. Ik vind het er eerlijk gezegd zeer toeristisch, maar de rit die we vervolgens langs de boorden van het water voorgeschoteld krijgen maakt veel goed.

Van Sirmione gaat de reis over Salo naar Idro, langs adembenemende baantjes met afgronden, stuwmeren, verblindend natuurgroen en vooral veel dreigende wolken en een weg die er niet makkelijker op wordt. We sturen de Adventure van links naar rechts, schakelen op en af en doen dat zovele keren dat mijn onderarm er bijna pijn van begint te doen. De ene U-bocht na de andere, klimmen, dalen, geschifte Italianen met kleine racebolides die denken dat ze de sporadisch aangebrachte witte lijn in het midden van hun auto moeten houden alsof het een gesymboliseerde monorail is. Wegwerkzaamheden en verkeer. Ronde punten, verkeerslichten en uiteraard niet te vergeten: de radarcontroles! Het is een vermoeiend stuk, druk en zeer belastend voor de aandachtige motorrijder.

We moeten nog steeds een stevig aantal kilometers op de teller zetten vandaag denk ik, als we afslaan naar links. Een stukje steil klimmen brengt ons zeer snel nog hoger boven de zeespiegel. Het zalige geluid van de Adventure verplaatst zich resoluut richting bergen om uiteindelijk te verstommen als we halt houden bij het adembenemende zicht dat we krijgen bij valavond op Iseo. Hier zullen zowel de motor als zijn bestuurder even rust krijgen in het vier sterren tellende Araba Fenice Hotel

Iseo is een kleine stad gelegen ten zuiden van het gelijknamige Lago di Iseo. Het is een plaats die sinds de prehistorie bewoond is en die vanaf de Romeinse tijd de belangrijkste havenplaats aan het meer is gebleven. In de middeleeuwen werd Iseo beschermd door een stadsmuur en een kasteel en was het belangrijk voor het nabije Brescia. De voornaamste bezienswaardigheden van Iseo zijn het kasteel "Oldofredi" en de kerk "Sant' Andrea". Maar gezien het strakke schema morgen denk ik dat we niet de tijd zullen vinden om die te bezoeken. Ik neem mij voor om, als het even kan, die toch te bezoeken, tenslotte is de trip naar het Como meer die we morgen zullen maken niet langer dan 170 kilometer.

De avond valt en na een maal bestaande uit overheerlijke pastas, gegrilde groenten en een glas rode wijn in een gezellig restaurantje kies ik voor het eerst tijdens deze reis voor de horizontale houding. Buona notte e a domani.