Tekst & foto's: Philippe Demeyer

Je kan je het zielige leven van een eenvoudige journalist amper voorstellen. Steeds op de nieuwste motoren moeten rijden, materiaal uittesten, interviews doen, persreizen maken… Er zijn toch wel een pak mensen met een leukere professionele activiteit. Recent kreeg ik het aanbod om de “Chinese-vrijwilligers-taak” op mij te nemen om met Bike to Beach een trip door de Dolomieten te maken en van het ene bad (de meren van het Noorden) van Michelangelo naar het andere te rijden. Kwestie van een objectieve kijk te kunnen geven op de manier waarop Bike To Beach zijn reizen organiseert. Even naar het mooie Italië! Wie wil daar nu in godsnaam heen? ;-)

Met een uitgestreken gezicht heb ik de opdracht aanvaard maar binnenin schreeuwde ik het uit: JA, dat was nu eens een meevaller zeg! Snel werd er een voor deze reis passende motor bij BMW gereserveerd, die ik tijdens de reis zoud uitproberen. Met een overgroot en emotioneel  positief geladen hart stapte ik in Brussel op het uur van de waarheid in het vliegtuig dat me naar Bergamo zou brengen. Een natte droom werd werkelijkheid!



Ongeveer een anderhalf uur later land onze Brussels Airlines kist op het vliegveld van Bergamo. Niet bepaald een mega luchthaven maar het wordt voor mij één van de meest romantische landingen ooit. Italië, 24 graden, een parking vol met motoren… Ik stap resoluut naar mijn tijdelijk liefje, de R1200GS Adventure die ik een weekje eerder bij Bike To Beach afzette en die samen met mijn bagage en mijn uitrusting met de vrachtwagen hierheen is gebracht.

Het gezelschap staat te trappelen om de baan op te gaan. Zorgvuldig zijn reeds de Tripy navigatiesystemen op de motoren geïnstalleerd, en Cedric en Eric van Bike to Beach geven tekst en uitleg hoe we ermee moeten omgaan. Dat doen ze aan de hand van de handige bestikkering die op de flank van de Bike to Beach vrachtwagen is aangebracht. Het begint me op dat moment al te dagen: die kerels weten verdorie maar al te goed wat hun cliënteel nodig heeft om zich comfortabel te voelen. Na de uitleg schiet ik mijn uitrusting aan en laat mijn bagage in de truck achter. Die wordt elke dag naar het volgende hotel gebracht dus moet ik mij daar geen zorgen in maken.



We gaan van start. Cedric, de reisleider, begeleidt het gezelschap nog even om ons nog maar eens duidelijk te maken hoe de Tripy werkt en na enkele beginnersfoutjes komen we na een twintigtal minuten bij de peage aan voor een zeventigtal kilometer autostrade. Dit korte stukje snelweg is nodig om later op super mooie baantjes te komen en zo door pittoreske dorpjes te passeren. Iets wat eigenlijk de volgende dagen niet anders zal zijn.

Na de korte rit op de autostrade en na wel honderd snelheidscamera’s gepasseerd te zijn rijden we over kronkelende baantjes. Een tiental van de twintig vertransporteerde motoren met Belgische nummerplaat houden al snel halt bij een charmante Trattoria, een typisch Italiaans eethuisje. We besluiten om er samen iets te nuttigen, gezien het latere middaguur en ook wel een beetje vanwege de dreigende bui die ons op dat moment boven het hoofd hangt.



Eenmaal geïnstalleerd bestellen we (met dank aan het Italiaans van Stan) een allegaartje van Italiaanse specialiteiten. De onweersbui wast onze motoren grondig gedurende een dik uur schoon (van een natte droom gesproken!), terwijl de Italiaanse delicatessen verdwijnen in de knabbelende monden. Daarna gaat het richting Gardameer. De Tripy houdt zeer goed de afgelegde weg bij en geeft de nog af te leggen weg perfect aan. We moeten nog zo’n slordige 170 km langs meren en door een machtig berglandschap. Als Bike to Beach hier de juiste route heeft uitgestippeld dan moet dat écht wel genieten worden…

Na twee uur van verbazing na verbazing komen we uiteindelijk aan in Iséo. En dat met een glimlach op ons gezicht want de route was onbeschrijfelijk mooi en aangenaam om rijden. In een zorgvuldig gekozen hotel ontvangt men ons met de bekende Italiaanse flair. Bike to Beach had blijkbaar in afwachting van onze aankomst alles prachtig geregeld, want de sleutel van mijn kamer ligt er op mij te wachten en mijn bagage staat netjes klaar. Voeg daarbij nog dat er in een plaatselijk restaurant voor ons was gereserveerd en je weet meteen dat de service van Bike to Beach ronduit overdonderend was.

De bestelwagen waarmee de bagage en de twee reservemotoren worden vervoerd wordt ingelegd als taxi. Terwijl ik wat later geniet van pasta’s, pizza’s en een goed glas wijn bedenk ik dat ik me nog maar zelden zo verwend heb gevoeld. Ik neem me echter voor mijn aandacht daardoor niet te laten verslappen. ‘k Weet het, ’t is vreselijk, maar dat is nu eenmaal de criticus in mij…

De volgende dag dient zich prachtig aan. De Tripys zijn klaargemaakt, de bagage wordt netjes verzameld in een daartoe voorzien lokaal en na het ontbijt beginnen we opnieuw aan een dag ‘ultieme droom’. De trip van vandaag gaat richting Como meer en dat beloofd een mooie rit te worden. Temeer dat de formule die Bike to Beach hanteert de reiziger alle vrijheid laat. Je bepaalt zelf wanneer je vertrekt, of je wel of niet onderweg een ommetje maakt of een terrasje aandoet, of meteen doorrijd naar het voorziene reisdoel van die dag. Alleen rijden of in groep, je bepaalt het allemaal zelf… Kortom; no rules, just be there, is hun motto.  Inderdaad, ‘t past perfect bij de sfeer van motorrijden!



Ik beslis om de dag alleen door te brengen; ik zie wel of ik onderweg medereizigers tegenkom. Ik wil vandaag vooral foto’s nemen van de streek (waarvan ik uiteindelijk niet genoeg kan krijgen) en genieten van het zalige koppel van de dikke tweecilinder. Ik alleen met mijn madame (de Adventure) op kronkelende bergwegen. Toch leuk dat de motor in het Frans vrouwelijk is. Zo voelt een mens zich nooit alleen...

Tegen de avond ontvangt het personeel van het strategisch gekozen hotel ons met Italiaanse voorkomendheid en toewijding. Ik begin er meteen vermoedens te krijgen dat de organisatoren van Bike to Beach hier graag geziene gasten zijn, wat uiteraard een goed gevoel oplevert. Dove è la machina signore? Een paar preggo’s en grazies later snap ik dat er zelfs een garage werd voorzien voor onze motoren. Eenmaal de motor veilig opgeborgen ga ik naar de briefing. Die is nodig omdat we morgen ook een paar overzetbootjes moeten nemen en we de uurregeling daarvan een beetje dienen in de gaten te houden. Daarna even opfrissen, andere kleren aan, de inwendige mens nog maar eens verwennen en dan vrij voeg onder de wol. Morgen wil ik ochtendbeelden maken van het Como meer en die worden met zekerheid grandioos mooi. Kan ook moeilijk anders met zo’n prachtig onderwerp…



De derde dag van de reis breekt aan. De beelden worden geschoten en na een zeer uitgebreid ontbijt kiezen we alweer om de door Bike to Beach vooropgestelde weg te volgen. De eerste overzetboot wordt vlot genomen, daarna gaat het over de grens naar Zwitserland om even daarna terug in Italië te belanden. Zo komen we terecht in de omgeving van Lago Maggiore, een streek die samen met het beroemde meer met recht één van de mooiste van Italië mag genoemd worden. De dag vordert snel en bij het passeren van de grandioze hotels die getuigen van een zelden geziene grandeur en rijkdom begin ik stilletjes te hopen dat ons hotel in dezelfde stijl zou zijn. Echt weten doe ik het niet maar ik heb zo’n gevoel dat dat inderdaad het geval zal zijn. En ik krijg gelijk: als de Tripy aangeeft dat ik bijna ter bestemming ben leidt hij mij naar wellicht het meest chique hotel in de buurt van het Lago. De motor gaat in de garage, dan inchecken en gewoon naar de kamer gaan. Mijn bagage stond er uiteraard ook nu weer op mij te wachten…



Alweer krijg ik de keuze om met de organisatoren te gaan eten in een gezellig restaurantje (op een eiland!) of zelf op ontdekking uit te gaan. Gezelligheid is troef in goed gezelschap, dus ik beslis om samen met het overgrote deel van de medereizigers het ovezetbootje te nemen naar het restaurant. Het vaartuigje komt ons omstreeks half negen oppikken en dat blijkt een perfecte timing te zijn om volop van de avond te kunnen genieten. Onderweg krijg ik wat uitleg over Isla Bella. Die noteer ik meteen want dergelijke informatie zal me later van pas komen bij het schrijven van mijn reisverhaal. Gezeten op een terras aan de rand van het water genieten we daarna van het fijne maal dat ons wordt voorgezet. Wat kan een mens zich meer wensen?

De laatste dag van de reis staat de terugweg naar Bergamo op het programma. Ik besluit om het oude stadsgedeelte van Bergamo te bezoeken en nadien naar de luchthaven te rijden waar de vrachtwagen van Bike to Beach staat te wachten om de motoren en de tristesse van een toffe vakantie in ontvangst te nemen. Het vooruitzicht van het einde van de reis zet bij mij een beetje een domper op de stemming; ‘k heb mij beter gevoeld de jongste dagen.



Alle bagage en motorkledij gaat de vrachtwagen in, de motoren vertrouwen we aan de goede zorgen van de crew toe en daarna is het tijd om in te checken. De vlucht naar de luchthaven van Charleroi is kort en daar staat een bus te wachten om ons naar Evere, de thuisbasis van Bike to Beach terug te brengen. Deze droom is jammer genoeg voorbij, maar ik hou er een onvergetelijke herinnering aan over, dat staat vast. Eens terug thuis in het verregende België sla ik als onverbeterlijke optimist nog dezelfde avond de cataloog van Bike to Beach open met de bedoeling om gebruik te maken van de getrouwheidskaart van Bike to Beach bij het boeken van een andere reis die ze organiseren.

Na het lezen van het bovenstaande verslag weet je meteen dat we heel erg gecharmeerd zijn van de aanpak van Bike to Beach. Een zorgeloze manier van reizen wordt door hen aangeboden, alles is tot in de puntjes verzorgd en de service die geboden wordt aan de reizigers is nu reeds legendaris. Geen wonder dat heel wat professionelen uit de motorwereld voor deze manier van reizen kiezen, zowel voor beroepsmatige doeleinden als voor pure ontspanning. Wil je er zelf eens op uit met de motor en hou je ervan om verwend te worden dan is dit de reisorganisator die dat allemaal écht weet waar te maken. Kortom: reizen met Bike to Beach; een aanrader van de bovenste plank!