|
|
|
| Proficient Motorcycling: The Ultimate Guide to Riding Well |
 |
David L. Hough, gepubliceerd in 2000
Bespreking: Paul D’Hooghe
Veel belovende titel, niet? Dat vonden wij ook en aangezien over bovenstaand boekwerk nogal lyrisch wordt gedaan op vele Amerikaanse sites, vonden wij van Motornet het wel eens de moeite om het wat nader te bekijken. Even het stof van onze kredietkaart gehaald, de nodige gegevens ingevuld op de site van Amazon.com en een tweetal weken later zat het stevig ingepakte stuk avondliteratuur in onze bus. We kunnen eraan beginnen.
Als ik de verpakking open, voel ik meteen een golf van teleurstelling opkomen. Is dit het? Zo’n oud boek? Vooraan het voorwiel van een oude custom, achteraan het motorblok van een Japanse twin. Is dit pas twee jaar geleden op de markt gekomen, middenin het era van de racereplica’s en de luxueuze supertoerders? Net alsof ik iets besteld heb dat al een kwarteeuw in de magazijnen op een koper ligt te wachten. Snel bladeren bevestigt mijn eerste indruk. De lay-out is simpel, op de zwart-wit foto’s staan motorfietsen van de zeventiger jaren, de meeste zijn overjaarse customs die nog dateren van het easy rider tijdperk. Waarom toch? Waarom geen moderne computertekeningen en moderne motorfietsen? Verderop vinden we het antwoord: alle illustraties komen van de auteur zelf. Al dertig jaar lang maakt hij foto’s en tekeningen die hij gebruikt in artikels bij allerlei Amerikaanse motortijdschriften en ook voor dit boek heeft hij een beroep gedaan op z’n eigen rijke – maar gedateerde - verzameling.
Gedaan nu! Vanaf deze paragraaf is het gedaan met zaniken. Toegegeven, ik ben met behoorlijk wat tegenzin begonnen aan de eerste pagina, maar gaandeweg kreeg ik er meer en meer zin in. Niet alleen omdat dit boek bomvol Grote Waarheden staat die elke motorrijder die al wat kilometers in de wielen heeft zal herkennen en beamen, maar ook omdat er behoorlijk wat afgelachen kan worden met typisch Amerikaanse toestanden die hier toch echt wel onvoorstelbaar zijn.
Wat staat er zoal in? Behoorlijk veel: motorfietsdynamica, rijtechniek, het stadsverkeer en zijn gevaren en uitzonderlijke gevaarlijke situaties zijn de hoofdonderwerpen. Elk hoofdonderwerp krijgt een apart dik hoofdstuk waarin elke fase, elke moment diepgaand geanalyseerd wordt. Achteraan worden items zoals belading, groepsrijden en het instrueren van een duopassagier in één hoofdstuk gegroepeerd.
In hoofdstuk Dynamica wordt uitgelegd wat het effect is van de naloop op de stabiliteit, wat gyroscopische effecten zijn en hun invloed op het stuurgedrag, wat tegensturen is en waartoe het dient. De bochtentechniek bespreekt de auteur stapje voor stapje en hij verduidelijkt haast elke zin met hele goede foto’s en tekeningen. Als je het na dit boek niet begrepen hebt, kan je gelijk je motorfiets aan de kant zetten! Remtechniek mag er ook niet ontbreken natuurlijk en ook hier is de heer Hough heel volledig. Alleen die tekening waar een rijder twee vingers op de voorrem houdt is educatief onverantwoord. We hebben allemaal op doorgedreven rijopleidingen geleerd dat AL je vingers ofwel rond het gashendel geplooid zijn, ofwel ALLEMAAL gebruikt worden om te remmen (zonder de duim vaneigens). Niets daartussen.
Het is me ondertussen wel duidelijk, die man kan het goed uitleggen. Alleen wie echt alles van naadje tot draadje wilt weten met mooie grafiekjes en computergemaakte analyses van de optredende fysieke krachten, zal een beetje op z’n honger blijven. De principes van de motorfietsdynamica zijn echter meer dan voldoende uitgelegd.
Van het hoofdstuk stadsverkeer zijn we ietsje minder te spreken, maar dat is ook begrijpelijk. De Amerikaanse overlevingstechnieken en tactieken zijn ontstaan in de Amerikaanse grootsteden en onder invloed van het Amerikaanse verkeersreglement. Je kunt dat niet zomaar overbrengen naar onze nauwe rijvakjes en kleine provinciestadjes. Wat ik wel ga onthouden, is de zogenaamde "two second bubble". Bij heel erg druk verkeer moet je je concentratiezone beperken tot wat er onmiddellijk rondom jou gebeurt. Dat is nodig om heel erg snel te kunnen reageren op maneuvers van de voertuigen in je nabijheid. Die aandachtszone heet hij de "two second bubble".
Een groot deel van het boek wordt gevuld met besprekingen van gevaarlijke situaties. Vooral hier gebruikt de auteur vele woorden om weinig te zeggen. Sommige situaties zijn op ons Europeanen trouwens totaal niet van toepassing, maar het is wel leuk om te lezen welke weersomstandigheden de Amerikanen soms moeten trotseren: superhoge temperaturen met risico op uitdroging, enorme windvlagen en zandstormen en aanstormende elanden en beren. Alleen over regen weet hij niet veel. De auteur woont ergens in Californië, wat wij direct associëren met zon en zee. Welnu, er worden inderdaad weinig woorden besteed aan regenkledij. Hough heeft wel weet van het bestaan van moderne waterdichte motorpakken, maar vertrouwt toch liever op z’n dikke zware en knalgele visserpak en overgrote overlaarzen. De man moet toch dringend eens de oversteek wagen naar ons werelddeel.
Samengevat: de man kent zijn stiel. Er is eigenlijk geen enkel onderwerp dat niet beschreven wordt. Hij weet waarover hij spreekt en staaft alle beweringen met goede duidelijke tekeningen en foto’s. Het boek is duidelijk georiënteerd naar de Amerikaanse markt, gezien het grote aantal customs dat op de foto’s prijkt. Wel spijtig dat hij soms heel veel woorden gebruikt om weinig te zeggen. Laat ons het erop houden dat het typisch Amerikaans zal zijn.
|
|
|
