’t Is gloeiend heet buiten, maar met de gordijnen half dicht proberen we de middagzon buiten te houden uit het bureau, terwijl we zwetend op de toetsen van ons keyboard rammen. Plots rinkelt de telefoon. Als we opnemen glipt de hoorn bijna uit onze bezwete handen. Blijkt het een medewerker van de Husqvarna importeur te zijn. Of we volgende dinsdag vrij zijn om een testrit te maken met hun nieuwe 610 Supermotard op de kartpiste van Francorchamps en op de openbare weg in de omgeving van het circuit. Onze agenda blijkt na een snelle consultatie dit uitstapje nog net toe te staan, dus antwoorden we bevestigend, doen ze daar in Nederland de groeten en leggen de hoorn op de haak.

Ook al zijn we zeer vereerd door deze uitnodiging, ze baart ons toch een beetje zorgen. De reden daarvoor is heel simpel: we zijn eerlijk gezegd geen echte supermotard-experts en ons voorstel om een specialist ter zake naar de presentatie te sturen werd door de Husqvarna importeur van de tafel geveegd. Hij gebruikte daarvoor het argument dat deze motor juist geschikt was voor elke motorrijder en hij ons dus graag zelf zag aantreden voor de testrit. In onze onmetelijke goedheid -lees naïviteit- hadden we daarmee ingestemd en nu zaten we dus met de gestoofde peren…

Op de bewuste dag waarop de testritten zouden plaatsvinden, waren we extra vroeg uit de veren. Dat moest ook wel want we hadden een reisje van pakweg 240 kilometer voor de boeg naar de omloop van Francorchamps. Natuurlijk maakten we de verplaatsing met de motor; wie in deze zomermaanden niet zoveel mogelijk met de motor rijdt kan zich nog amper motorrijder te noemen; laat staan een testrijder of motorjournalist. Toen we de testmotor van dienst zadelden die ons ter plaatse zou brengen maakten we de haan van de buren blijkbaar wakker want toen we door de ochtendnevel op pad gingen, schraapte die zijn keel terwijl hij ons uitwuifde met de slapers nog in zijn ogen.

Dik 250 kilometer later -gul gevuld met onder andere een gigantische file op de ring van Antwerpen en het spoor even bijster rond Luik- stonden we aan de omloop van Francorchamps… met onze voeten in de modder en met een Yamaha R6 waarvan je zou denken dat hij net van een crossomloop kwam. In de onmiddellijke omgeving van de kartpiste was men namelijk net toen druk doende met wegverhardingswerkzaamheden en die zorgden voor een waar modderbad; en dit zowel voor de piloot als voor de motor. De aanblik van de opgestelde motoren maakte echter meteen veel goed. Netjes op een rij stonden een aantal Husqvarna’s op ons te wachten met voorop natuurlijk de spiksplinternieuwe SM610.

De Husqvarna SM610 bleek inderdaad een heuse supermotard te zijn die verkrijgbaar is in twee kleurstellingen. De antraciet grijze versie zag er naar onze mening héél chique en mysterieus uit, terwijl de geel-blauwe uitvoering wulps en speels lonkte naar iedereen die maar in zijn buurt kwam. Met half toegeknepen ogen door de zon -die scheen alsof zij geen energierekeningen te betalen had- namen we de details in ons op. De grote en zwevende remschijf vooraan, de kloeke upside down Marzocchi voorvork, het compacte viertakt motorblok, de hoog oplopende uitlaatdemper en het frêle ogende stalen buizenframe maakten een nette, verzorgde indruk. Het snedig gelijnde plastiekwerk en het racy dashboard maakten onze eerste kennismaking rond.

Een gesprek met Jan Ykema, de bedrijfsleider van MV Agusta Benelux en dus de importeur van de Husqvarna motoren, leerde ons dat het blok een boring en slagverhouding heeft van 98 x 76,4 millimeter en dus een cilinderinhoud heeft van 576,28 cc. Het blok is vloeistofgekoeld en middels een elektrische ventilator wordt de temperatuur ook onder moeilijke omstandigheden netjes onder controle gehouden. De motor betrekt zijn brandstofmengsel van een Keihin FCR 41MX carburator met een venturi van 41 millimeter. De ontsteking wordt elektronisch geregeld en is van een aanpasbare voorontsteking voorzien. Ondanks het feit dat de motor een enkele bovenliggende nokkenas heeft die de vier kleppen moet bedienen, is het blok in staat om bij 7.000 toeren per minuut het respectabele vermogen te leveren van 54 pk. Het maximum koppel van 52 Newtonmeter komt 500 krukasomwentelingen eerder ter beschikking. Verder is er een zesversnellingsbak aan boord en een natte platenkoppeling. Het geheel wordt aan de praat gebracht door een elektrische startmotor en moet de 142 kilogram wegende Supermotard vlot en nauwkeurig aandrijven. Dat gewicht is trouwens niet het drooggewicht van de motor maar de waarde die de SM610 rijklaar -zij het zonder brandstof in de tank- op de schaal brengt.

De ruggengraat van het rijwielgedeelte wordt gevormd door een stalen buizenframe. In de reeds vernoemde Marzocchi voorvork, met regelbare in- en uitgaande demping, heeft een lichtmetalen, traditioneel gespaakt voorwiel zijn plaats gevonden. Het heeft de velgmaten 3,5 x 17 duim en is voorzien van een 120/70 – 17 voorband. Achteraan staat de motor op een 4,25 x 17 duim velg die geschoeid word met een 160/60-17 band. De motor kan geleverd worden met Pirelli of Dunlop banden. Indien het de Pirelli’s zijn, dan is dat de MTR 21-Diablo voor en de MTR 01-Diablo achter. Zijn er Dunlop rubbers gemonteerd, dan zijn dat D208’s.

Maar genoeg over rubber, terug naar het rijwielgedeelte van de SM610. De achtervering is van het progressieve “soft-damp” type en maakt gebruik van een monoshock veerelement van Sachs. Dat element is zowel op veervoorspanning als op in- en uitgaande demping regelbaar. Het achterwiel kan over een afstand van maar liefst 290 millimeter bewegen terwijl het voorwiel een veerweg van 250 millimeter meekreeg. Wat betreft de remcomponenten was blijkbaar alleen maar het beste goed genoeg. Vooraan is er een gigantische, 320 millimeter grote en zwevende Brembo remschijf met vierzuigerremklauw voorzien. Achteraan is de remschijf 220 millimeter groot en is er een dubbelzuigerremklauw gemonteerd.

De motor ziet er niet alleen heel netjes uit, er is ook op gebied van “details” goed over de constructie nagedacht. Zo is de 12 liter brandstoftank voorzien van een netjes geïntegreerde en met de contactsleutel bedienbare tankdop, zijn er duo-voetsteunen aan boord en krijg je een heus dashboard ter beschikking. Last but not least start je de motor met een elektrische startmotor die er moeiteloos in slaagt om de éénpitter vlot rond te draaien… én aan de praat te krijgen. Om deze startprocedure gemakkelijk te laten verlopen heb je op de carburator niet één maar twee hulpjes: naast de choke is er ook een stand voorzien die past bij een warmstart. Iets wat kenners van krachtige ééncilinder viertakt motoren zal interesseren, want die hebben -indien deze voorziening niet aan boord is- soms wel eens nukken wanneer ze bloedheet terug aan de praat moeten worden gebracht.

Toen de voorstelling van de opbouw van SM610 ten einde was, maakten we ons op om ermee te gaan rijden. Ons eerste contact zou volgens planning op de omloop plaatsvinden en daarna zouden we de openbare weg opgaan. In beide gevallen moesten we natuurlijk eerst in het zadel geraken. Ondanks onze veeleer kleine lichaamsbouw lukte dat netjes, al moesten we natuurlijk ons been héél hoog optillen om de zadelhoogte van 910 millimeter te kunnen overbruggen. Eens we in het zadel plaatsnamen zakte de motor mooi onder ons gewicht en hadden we geen problemen om met onze laarzen de grond te raken. Zittend op de motor valt je meteen op hoe rank een ééncilinder wel kan zijn. Het zadel en de benzinetank zijn dan ook heel slank uitgevoerd waardoor je als gewone motorrijder in eerste instantie het gevoel krijgt dat je op de SM610 hoog en droog als een kip op een stevige tak zit. Inderdaad, het is voor ons elke keer even wennen als we met een supermotard de baan opgaan…

Verrassend genoeg zit je heel comfortabel op de SM610. Het zadel is, ondanks de minimalistische breedte, geen kontbreker en laat door de vlakke lay-out ervan menige zithouding toe. De brandstoftank is daarbij geen spelbreker want die is kort en smal gehouden. Het stuur valt als vanzelf in de hand en de voetsteunen zorgen voor een zithouding waardoor je het gevoel krijgt de motor vanaf de eerste kennismaking goed in de hand te hebben. Start je de motor, dan doet hij dat gewillig indien je een streepje gas geeft. Van bij de eerste klappen vallen je twee zaken op: de SM610 beschikt over een sportieve, luide stem en het blok hangt niet te trillen en te stampen in het vooronder. De koppeling is vlot en zonder veel handkracht te bedienen en de bak in zijn één zetten gaat zonder schokken of geluiden gepaard. Voor de omstanders klinkt de SM610 dus mooi ruig, maar de berijder ervaart dat dit geen bruut is maar een gemakkelijk te bedienen motor.

Prachtig doseerbaar laat de SM610 zijn vermogen op zijn versnellingsbak los op het moment dat je de koppeling viert en voor je het weet bol je je eerste meters. Ondanks de hoge zithouding voelt de motor meteen stabiel aan en geeft veel vertrouwen. Traag rijden is met de SM610 een fluitje van een cent, maar natuurlijk zijn we daarvoor niet echt naar Francorchamps gekomen. We draaien de baan op en geven de SM610 voorzichtig de sporen. Na enkele verkenningsrondjes weten we het wel; de kartpiste is een ideale locatie voor een eerste kennismaking met deze Husqvarna en de motor laat zich opmerkelijk gemakkelijk rijden. De bak schakelt als een warm mes door de boter, de motor is heel soepel en volgzaam en de voorrem is zo krachtig dat je aan twee vingers genoeg hebt om stevige remacties uit te voeren. De achterrem is krachtig genoeg om het wiel te blokkeren, maar door zijn progressieve werking gebeurt dat enkel als je daar zelf om vraagt.

Als we het gas beetje bij beetje verder opendraaien blijkt het blok niet alleen flink wat kracht in zich te hebben, maar ook over een beschaafde vermogensafgifte te beschikken. Progressief bouwt de éénpitter zijn vermogen op en loopt krachtig door tot iets meer dan 7.300 toeren per minuut. Hoog in toeren moet je echter niet rijden om goed vooruit te komen; schakelend in het middengebied stuwt de SM610 zichzelf en zijn berijder gezwind over de baan. Meer dan 4 van de 6 versnellingen bleken we niet nodig te hebben om de kartpiste van Francorchamps de baas te kunnen. Bleven we een versnelling te hoog rijden in een bocht dan was er geen vuiltje aan de lucht. Zonder morren zette de SM610 zijn tanden op elkaar en sleurde ons gewillig naar de volgende bocht.

De handelbaarheid van de motor draagt aan het gebruiksgemak een stevig steentje bij. Ondanks het rudimentair aandoende frame stuurt de motor niet alleen strak, maar ook zeer gewillig. En dat zowel in de bochten als op de korte rechte stukken. Het gas bruut opengooien en de bak opschakelend zonder de koppeling te gebruiken brengt zowel het rijwielgedeelte als het motorblok niet van de wijs, zodat je als bestuurder al je aandacht aan het traject van de baan kunt besteden. En dat is op een kronkelende kartpiste beslist geen overbodige luxe. Gelukkig laat de SM610 het rijden van virtueel elke rijlijn toe; foutjes corrigeer je zonder gevolgen en remmen op de voorrem in de bochten resulteert niet in een oprichten van de motor.

Na deze eerste kennismaking konden we de SM610 op de openbare weg aan de tand voelen. Deze motor is volgens Husqvarna namelijk ook heel goed geschikt als dagelijks vervoermiddel, terwijl zijn vinnige motor en het speels sturende rijwielgedeelte ideale factoren zijn om het als funmotor volledig te kunnen maken. Onder leiding van één van de Husqvarna mensen maakten we een stevig ritje in de buurt van het circuit. Zowat alle mogelijke banen kregen we daarbij onder de wielen geschoven. Op de kronkelende baantjes toonde de SM610 zich een ware meester in het nemen van bochten. De baan -die er op sommige trajecten heel povertjes bijlag wat de wegbedekking betreft- stelde de motor daarbij niet voor problemen. Strak sturend, enorm wendbaar en van een werkelijk indrukwekkend geciviliseerd presterend motorblok voorzien was de SM610 een perfecte speelkameraad om dit varkentje te wassen. Natuurlijk is dat ook te danken aan de werkelijk subliem werkende vering die er onder deze motor zit. Deze bleek bij machte om zelfs grote kuilen en bulten te verwerken zonder dat de bestuurder daar last van ondervond.

De vraag hoe de SM610 zich zou gedragen op rechte stukken bij hoge snelheden brandde natuurlijk op onze lippen, want dat is voor de meeste Supermotards zowat hun Achilleshiel. Met respectabele snelheden reden we over de rechte stukken en tot onze verbazing bleek de SM610 ook onder die omstandigheden geen kuren te vertonen. De motor stuurde pijlrecht en zonder zijn kop te schudden over de baan en bleef dat doen, zelfs al was het wegdek voor de zoveelste keer in een betreurenswaardige staat. Wie met de SM610 redelijk lange, snelle verbindingsritten wil rijden tussen zijn verschillende speelterreinen moet dat dus zeker niet uit de weg gaan.

Ondertussen was niet alleen de omgeving nog steeds bloedheet, maar stond het motorblok van de SM610 ook al aardig warm. En net op dat moment doken we een stadje in. De Husqvarna hield echter het hoofd koel en gedroeg zich héél geciviliseerd. Begeleid door de diepe grom uit de uitlaatdemper schoven we aan in een file, glipten tussen de wachtende auto’s door en lieten in een mum van tijd het verkeer en de bebouwde kom achter ons. En dat zonder dat het blok nukken vertoond had, warm was gelopen of naar adem snakte. Husqvarna had dus geen loze beloftes gemaakt over de mogelijkheden van hun motor om ook in het stadsverkeer optimaal te functioneren… Meer zelfs: als er één motor geschikt is om vlot mee door de chaos van de stad te laveren dan is het de SM610 wel!

Met een kurkdroge mond kwamen we terug op het circuit aan. We spoelden die droogte weg met een halve liter ijskoud water en gingen daarna meteen terug met de SM610 aan het werk op de omloop. Met heel wat meer vertrouwen stuurden we de motor nu over het asfalt, maar merkten daarbij dat we helemaal niet in staat waren om deze in de fout te dwingen. Daarvoor was meer nodig dan wij als doorsnee motorrijder in de weegschaal konden werpen. Om aan te tonen dat hun motor zelfs tot het uiterste gedreven geen krimp gaf had de Husqvarna importeur echter iemand uitgenodigd die wel héél hard met een Supermotard overweg kon. Toen we de pit binnenreden maakte Eddy Seel -een fabrieksrijder van Husqvarna- zich op om de SM610 de sporen te geven. Eddy is onder andere ex-wereldkampioen in de Supermotard klasse en heeft ook verscheidene Belgische titels in die specialiteit op zijn naam staan. En net die tovenaar zou ons tonen wat de SM610 werkelijk in zijn mars had…

Het werd een ronduit indrukwekkende vertoning. Mister Seel ging niet alleen ongelofelijk hard over de baan, maar bleek zelfs in staat om zijn protégés -die hem met hun Husqvarna competitiemotoren partij probeerden te geven- het vuur aan de schenen te leggen. Seel liet een tijd van 52 seconden noteren om de baan rond te rijden terwijl de snelste man op een échte competitiemotor én op racebanden rijdend er een tijd van 51 seconden uitwrong. De SM610 waarmee Seel reed stond echter op gewone Pirelli Diablo banden en kwam net vanonder onze kont vandaan. Om dergelijke snelle tijden neer te kunnen zetten gleed Eddy in een onverbeterbare, gecontroleerde stijl naar de bochten toe, legde de motor onder schier onmogelijke hellingshoeken in de bocht en bespeelde de versnellingsbak en het gashendel alsof het een orgel betrof. Het gooi en smijtwerk waren echt niet van de lucht, maar al die tijd gaf de SM610 geen krimp, miste de motor geen klap en bleef het rijwielgedeelte koppig zijn werk doen alsof het gemaakt was om zo behandeld te worden. Toen Eddy na een kwartiertje stoeien de motor terug in de pit parkeerde liep de motor nog steeds perfect op vrijloop en wachtte geduldig tot er iemand anders hem wou uitproberen. Opvallend was daarbij dat de Pirelli banden niet alleen stand hadden gehouden, maar ook nauwelijks schade vertoonden na deze toch wel enorm extreme behandeling. Inderdaad, je hebt geen exotische banden nodig om je supermotard perfect te laten sturen; aan een setje Diablo’s heeft zelfs Eddy Seel blijkbaar genoeg om virtueel iedereen naar huis te rijden…

Na van dit spektakel genoten te hebben maakten we voor onszelf de balans op van onze ervaringen met de SM610. Kort samengevat is de Husqvarna SM610 een verbazingwekkende motor die zowat alle opdrachten moeiteloos aankan. Stadsverkeer, snelle verbindingsritten én een enorme hoeveelheid gooi- en smijtwerk verteert hij zonder problemen, zelfs met een minder ervaren bestuurder op de rug. Het gebruiksgemak en het comfort is opvallend hoog. We hadden ons dus zorgen gemaakt om niets. En dat hadden we moeten weten, want tenslotte had de Husqvarna medewerker ons dat allemaal beloofd toen hij ons belde met de uitnodiging om de SM610 aan te tand te komen voelen…

Technische gegevens

Motor
Type: viertakt ééncilinder, enkele bovenliggende nokkenas, 4 klepskop
Koeling: vloeistof
Boring x slag: 98 x 76,4 millimeter.
Cilinderinhoud: 576,28 cc.
Compressieverhouding: 11:1
Voeding: Keihin FCR 41 MX carburator
Max. vermogen: 54 Pk @ 7.000 o.p.m.
Max. koppel: 52 Nm @ 6.500 o.p.m.
Koppeling: natte meerplaatse koppeling.
Versnellingsbak: 6 verhoudingen.
Eindoverbrenging: ketting en tandwielen

Rijwielgedeelte:
Frame: stalen buizenframe
Voorvering: Marzocchi 45 mm upside down, ingaande en uitgaande demping regelbaar.
Achtervering: Monoshock met Sachs schokdemper. Veervoorspanning, ingaande- en uitgaande demping instelbaar.
Remmen voor: enkele 320 mm remschijf en vierzuigerremklauw van Brembo
Achterrem: 220 mm remschijf en dubbelzuigerremklauw van Brembo
Banden: voor 120/70 17, achter 160/60 17 Pirelli of Dunlop.

Maten en gewichten:
Lengte: 2.080 mm.
Breedte: 820 mm.
Hoogte: 1.190 mm.
Wielbasis: 1.485 mm.
Grondspeling: 245 mm.
Zithoogte: 910 mm.
Tankinhoud: 12 liter.
Gewicht: rijklaar maar zonder benzine 142 kg.

Prijs: België 7.999 euro, Nederland 8.999 euro.
Invoerder: www.mvagusta.nl