Een motor test je best onder zoveel mogelijk uiteenlopende omstandigheden wanneer je hem wilt beproeven op zijn polyvalentie. We hebben dan ook voor de Suzuki SV1000S een heel gevarieerd menu opgesteld waarin hij zich moest trachten te bewijzen. De spijskaart vermelde de volgende gangen: men neme een zilvergrijze SV in prima conditie. Over het zadel gooi je tassen met bagage voor enkele dagen waarna je de tank barstensvol benzine gooit. Je laat je GSM thuis, zet je computer af en vertrekt daarna -zonder dat iemand je nog kan tegenhouden- zo snel mogelijk naar een verre, geheime bestemming. Eenmaal ter plaatse huur je een prachtig circuit af voor je testrit en daar laat je je met de Suzuki gaan tot de motor alle kracht uit je lijf heeft gehaald en je nog net niet om vergiffenis smeekt. Daarna ga je wat toeren over de kleinste wegen die je maar op de landkaart kunt vinden, om vervolgens doodmoe maar tevreden naar huis terug te keren waar je je belevenissen op papier te zet. Geef toe, er zijn beroerder menukaarten te vinden in deze wereld. Ingenomen met ons idee maakten we de nodige afspraken en maakten ons klaar om ons plan uit te voeren. Bijna 1.500 kilometer zou de Suzuki al onze nukken moeten zien te verteren én een goede indruk nalaten om een positieve beoordeling te kunnen krijgen. Geen gemakkelijke opdracht weliswaar, maar je moet toch iets doen om als moderne, volwassen sportmotor een objectief en positief testrapport te verdienen.

Toen we de Suzuki gingen ophalen bij de importeur waren de weergoden ons duidelijk goed gezind. De zon scheen in een helderblauwe hemel en dat zou gedurende de gehele testperiode maar nauwelijks veranderen. Wat ons meteen aan de Suzuki opviel is dat het bepaald geen kleine motor is. De SV heeft een volwassen formaat, waardoor zowel kleine als grote piloten gemakkelijk een comfortabel onderkomen vinden op de motor. De motor is ruim en overzichtelijk vormgegeven, zonder dat je daarbij de indruk krijgt dat er ook maar iets overgedimensioneerd zou zijn. Toch voelt de SV als een echte sportmotor aan, zij het dan wel eentje waarbij je geen slangenmens moet zijn om je voeten op de voetsteuntjes te kunnen zetten want die staan veeleer semi-sportief opgesteld. De clip-ons staan ook waar ze op een sportieve baanmotor horen te zitten en daardoor ontstaat een gemakkelijke houding die zowel voor het sportieve werk als voor het maken van tourritten geschikt is. Uiterlijk is de Suzuki SV1000S echter helemaal niet tweeslachtig vormgegeven. De hoekige lijnen van het bodywork vormen samen met de andere componenten waarmee de SV is uitgerust een heel mooie cocktail die meteen al een doortastend karakter laten vermoeden.

Een tanktas en een set zadeltassen lieten zich heel eenvoudig op de motor vastmaken en verstoorden de zithouding helemaal niet. Met onze rommel netjes ingepakt en vastgemaakt op de motor konden we met onze serie testritten beginnen. Ok, het was het begin van een niet onaangename job, maar iemand moest zich tenslotte opofferen om aan objectieve gegevens te komen over een motor. De eerste rit die we met de motor maakten was kort van afstand, maar duurde toch lang genoeg om ons met het motorkarakter van de SV te laten kennismaken. De voorlopige conclusie die we daaruit konden trekken was dat de twin een heel vriendelijk karakter heeft, veel koppel produceert en indien nodig duidelijk van wanten weet. De reactie op het gas was alert maar toch ook niet té giftig en dat is net wat je als sportieve motorrijder van een moderne motorfiets mag verlangen. Braaf en volgzaam bij doordeweeks straatgebruik en vurig en doortastend als je daarvoor aanleiding geeft. Inderdaad, het lijkt wel op de karakterbeschrijving van de ideale vriendin…

Mooie en vurige meisjes hebben echter soms ook nukken die maar eerst bij langdurig gebruik aan het licht komen en omdat we ook de Suzuki slechts wilden beoordelen na er een tijdje mee aan het werk te zijn geweest, zetten we onze tweede test voor zijn neus: een snelle toerrit van ongeveer 450 kilometer over zowel secundaire wegen als autosnelwegen. Met het motorkarakter voor toergebruik nu al in onze biologische databank opgeslagen, concentreerden we ons tijdens deze test vooral op het weggedrag van de motor én op de mate van vermoeidheid waarmee we onderweg zouden geconfronteerd worden. Over het weggedrag van de SV zouden we kort kunnen zijn, maar dat willen we niet. Daarvoor stuurt de motor véél te eerlijk en voorspelbaar. Het geheel spreidde een strak weggedrag tentoon en liet zich op geen enkel foutje betrappen. De vering was zowel voor- als achter perfect afgesteld voor zowel snelle, als toeristisch gereden ritten op de openbare weg en gaf héél veel feedback zonder dat die informatie de aandacht van de bestuurder ging opeisen. De voorrem bleek bovendien zowel gemakkelijk te doseren te zijn als héél krachtig, wat in ons drukke verkeer van de dag van vandaag beslist geen overbodige luxe is. De achterrem presteerde het om onopvallend, maar toch voldoende krachtig, zijn werk te doen en dus daadwerkelijk een steentje bij te dragen tot het verkorten van de remafstand wanneer nodig. Verder viel ons ook de goede windbescherming op waar de kopkuip van de SV voor zorgde. Je voelt de rijwind wel, maar slechts in die mate dat je beseft hoe snel je rijdt. Meer moet dat niet zijn voor ons want we gaan ervan uit dat wie helemaal geen wind wil voelen, maar in een auto moet kruipen om zich te verplaatsen.

De vermoeidheid die het rijden met de SV met zich meebracht was voor een sportmotor perfect aanvaardbaar. Een houten kont hebben we er niet aan overgehouden zolang we niet langer dan 250 kilometer in het zadel bleven zitten. En dat is voor een sportieve motor, die over heel uiteenlopende wegdekken wordt gejaagd, helemaal geen slechte waarde. We hebben het al anders meegemaakt. Kijken in de spiegels leverde ons trouwens een mooi en duidelijk beeld op van wat er zich allemaal achter onze rug afspeelde. Ook dat hebben we al anders meegemaakt… Ook wat betreft het brandstofverbruik mochten we beslist niet klagen: de SV1000S stelde zich tevreden met een verbruik van net geen 7 liter benzine over een afstand van 100 kilometer. Met een brandstoftankinhoud van 17 liter kom je daarmee theoretisch ongeveer 250 kilometer ver en dat is voor ons meer dan voldoende. Rijden is leuk maar na pakweg 200 kilometer even afstappen om de tank te vullen, even de benen te strekken en wat rond te lummelen is mag er voor ons ook bij zijn.

Verandering van spijs doet eten zegt het spreekwoord en na een nachtje rust zochten we het circuit van Anglesey op. Dit prachtig gelegen circuit is een uitstekende plaats om het gedrag van een motor op een gesloten omloop aan de tand te voelen; de baan is breed, heeft zowel korte trage bochten als enkele snelle secties en biedt de nodige grip om zowel de remmen als het rijwielgedeelte naar waarde te kunnen schatten. Na een mooie, lange opwarmingsperiode waarbij we het circuit verkenden, gingen we er eens goed voor zitten en gaven de SV de sporen. De motor toonde meteen zijn tweeslachtige karakter; de eerst wat brave twin ontpopte zich al snel tot een sterke beer die er duidelijk niets op tegen had om hoog in toeren te worden gejaagd. Het vermogen dat daarbij word ontwikkeld mag er beslist zijn. Een mooi progressief afgegeven vermogen van 119 pk bij 9.000 toeren per minuut is tenslotte niet niks en gekoppeld aan een soepel schakelende zesversnellingsbak zorgt het ervoor dat je altijd power te over hebt om mee te spelen. Je moet om snel te gaan de motor beslist niet steeds tot aan zijn maximum vermogen trekken; ook in het middengebied heeft de SV1000S power zat en dat zorgt voor mooie, vloeiende acceleraties. Het rijwielgedeelte verdraagt alles zonder een krimp te geven. De homogeniteit en de neutraliteit die het rijwielgedeelte ook al op de openbare weg had tentoongespreid, staken ook op de omloop hun kop op en zorgden ervoor dat we ons volop konden concentreren op de juiste lijnen, met heel veel vertrouwen in het kunnen van de SV. De vering die voor straatgebruik sportief staat afgesteld stond ook voor circuitgebruik helemaal niet slecht. We konden op alle momenten mooi het vermogen en het koppel kwijt aan het asfalt en ook bij de remacties bleef alles perfect onder controle. De SV1000S duikt slechts heel weinig in de voorvork, ook al hang je stevig in de ankers. Ook onder bijremmen met de voorrem onder hellingshoek richt de motor zich slechts heel miniem op, wat maakt dat je ook onder die omstandigheid mooi de gekozen lijn kunt aanhouden. Dat de remmen van de SV ook op de omloop bijten én blijven bijten, hebben we tot onze tevredenheid mogen ondervinden. Ondanks het intensieve gebruik van de remmen bleven die heel betrouwbaar dezelfde karakteristiek behouden. Mooi doseerbaar en héél krachtig gedurende de gehele sessie; inderdaad, meer moet dat niet zijn…

Met een drooggewicht van 187 kilogram is de SV1000S beslist geen zwaargewicht in zijn klasse te noemen. Op de omloop vertaalde zich dat in een gemakkelijk te besturen motor die heel mooi de gekozen lijn aanhoudt. Om de motor een bocht in te sturen hoef je ook al geen zware inspanningen te leveren; het volstaat om de juiste richting aan te geven, de motor plat te leggen en hem daarna terug op te richten. De SV zal natuurlijk nooit het echte kwikzilverachtige stuurgedrag van een supersport 600 kunnen benaderen, maar daar hebben we echt geen spijt van. Een grote twin moet zich als een grote twin laten berijden. Gebruik maken van de grote stabiliteit, de puike vering, de krachtige remmen en het machtige koppel en topvermogen is de opdracht, wil je snel rondgaan. En dat kan dus allemaal, zonder heisa, zonder problemen. Ook met de grondspeling van de SV1000S zit het goed want je moet met een goed afgesteld exemplaar al heel plat gaan wil je met de voetsteunen het asfalt raken. Als je echt die schrapende geluiden aan deze Suzuki wilt ontlokken zal het je wellicht lukken en ook een knietje aan de grond zetten behoort natuurlijk tot de mogelijkheden, maar dan ben je als doodgewone motorrijder niet bezig met snel te gaan, maar wel met show verkopen. Ook dat kan dus met de SV, het is aan jullie om uit te maken wat jullie het liefst doen…

Na deze intensieve testsessie gunden we de motor en onszelf wat ontspanning door gedurende een uurtje of zo op smalle weggetjes de slentercapaciteiten op de proef te stellen. Opvallend is dat we daarbij helemaal geen last kregen van pijnlijke polsen. Zelfs bij een, voor een sportief getinte motor, beschamend sukkeldrafje steun je dus niet te veel op je handen. Dat is mooi meegenomen, want dat betekent dat je ook in langdurig stadsverkeer of files nooit in de problemen komt. De stuuruitslag is ook vrij ruim te noemen en dus geschikt om de motor, ook bij een beperkte baanbreedte, rechtsomkeer te laten maken. Het motorblok toonde ook bij al dat slenteren dat het niets anders wil dan zijn bestuurder behagen; zelfs erg laag in toeren rijden behoort dus blijkbaar tot de mogelijkheden van deze twin, die vanaf zijn vrijloop zonder nukken of rukken terug in toeren klimt, ongeacht in welke versnelling je de bak ook hebt staan. Indrukwekkend, ja, gewoon indrukwekkend is dat, als je weet dat er tenslotte toch zomaar eventjes 119 pk staan te trappelen om uit de twee cilinders naar buiten te stormen…

Deze heel gevarieerde serie testritten samenvatten in enkele lijnen is heel gemakkelijk. In feite kunnen we zelfs volstaan met te berichten dat Suzuki met de SV1000S een dijk van een motor heeft neergezet die ons aangenaam heeft verrast met een wel héél flexibele instelling tegenover zijn bestuurder. Vraag het hem en hij zal het met veel plezier én met de nodige panache doen, daar komt het op neer. Zijn sportieve uiterlijk loochent de SV niet, maar achter dat sierlijke, ietwat grimmige uiterlijk gaat ook een goedlachse beresterke motor schuil die nooit giftig uit de hoek komt; tenminste als je hem met een minimum aan respect benadert. Dat dat respect meestal maar kan opgebracht worden door ervaren rijders is jammer genoeg ook waar, dus willen we deze motor niet echt aanraden aan beginnelingen of heropstappers. Die kiezen wellicht beter voor de SV650S, het kleinere broertje van deze duivel-doet-al…