|
|
|
| Toen Honda een tijdje geleden de nieuwe CBR600RR aankondigde en even we even daarna de eerste beelden en technische gegevens ontvingen, beslisten we meteen dat we voor deze test een testpiloot van formaat in huis wilden halen. Louis Wuyts, reeds jaren een trouwe Honda-piloot en negenvoudig Belgisch Kampioen met de CBR600, leek ons het best geplaatst om de nieuwe Honda voor ons aan de tand te voelen. Eén telefoontje was genoeg om de samenwerking tussen motornet.be en Louis Wuyts tot stand te brengen, dus het opzet was al snel in kannen en kruiken. We laten hem nu aan het woord want iedereen is natuurlijk razend benieuwd om zijn bevindingen te vernemen. |
 naar top |
 |
|
|
Meteen toen ik lucht kreeg van de komst van de nieuwe CBR600RR begon voor mij het wachten op deze test. Als racer is het namelijk heel belangrijk om zo vroeg mogelijk de kwaliteiten en gebreken te kennen van de motor waarmee je het volgende seizoen in het strijdperk zal treden. Op de officiële voorstelling te Brussel kreeg ik de CBR600RR voor het eerst live te zien. De compacte bouw en de mooi gestileerde lijnen van het plaatwerk leken me toen al veelbelovend, maar hoe de motor zich in de praktijk zou gedragen bleef ook voor mij toen nog een geheim. Toen ik begin december naar het circuit van Estoril vertrok, kon ik nog maar nauwelijks mijn nieuwsgierigheid de baas. Eindelijk zou ik Honda’s nieuwste wapen voor het volgende Supersport en Stock 600 seizoen kunnen testen…
Het circuit van Estoril ligt aan de Atlantische kust van Portugal, op zo’n kleine dertig kilometer van Lissabon. Het dik vier kilometer lange circuit staat bekend als een zeer veeleisende omloop voor zowel de motoren als de piloten. Lange, snelle bochten worden gevolgd door relatief trage secties zodat de wegligging zowel bij hoge als bij lage snelheden aan bod komt tijdens het testwerk en ook de remmen het hard te verduren krijgen. Op het rechte stuk, dat net geen kilometer lang is, kan je als piloot even rusten maar de motor moet daar heel hard werken om een zo hoog mogelijke topsnelheid te kunnen behalen. De streek rond Lissabon heeft een reputatie wat betreft wisselvallige weersomstandigheden en tijdens de testritten met de CBR600RR hebben we dat mogen ervaren. Het circuit lag er ’s morgens aanvankelijk kletsnat bij maar droogde langzaam maar zeker op naarmate de dag vorderde.
|
| naar top |
|
|
|
| De gedrongen bouw van de CBR600RR was me al in Brussel opgevallen en toen ik de motor terugzag op de omloop, leek hij mij zo mogelijk nog compacter toe. De scherpe lijnen van het plaatwerk pasten perfect bij de omgeving en meer dan ooit besefte ik dat Honda wel heel goed naar de RCV211, de MotoGP racer van Rossi, heeft gekeken bij het ontwerpen van deze motorfiets. De agressieve, doch ook heel sexy look van de CBR600RR zullen veel sportieve motorrijders als heel verleidelijk ervaren, daar is geen twijfel aan. Toen ik in het zadel ging zitten verraste de motor mij door de geboden relaxte zithouding. Ondanks mijn gestalte van één meter éénentachtig, kon ik heel ontspannen op de motor zitten. De korte brandstoftank zorgde ervoor dat ik ver naar voor op de motor kwam te zitten, hetgeen meteen een goede uitgangspositie vormt om de motor onder controle te houden. De stuurhelften en de voetsteunen stonden - in tegenstelling tot wat velen verwacht hadden - niet te extreem opgesteld hetgeen het gebruiksgemak, zeker bij het rijden op de openbare weg, ten goede zal komen. Na de motor opgewarmd te hebben hanteerde ik de koppeling en schakelde de bak in zijn laagste versnelling. Geruisloos en correct lieten beiden zich bedienen. Met een streepje gas reed ik vervolgens de pitlane uit. Terwijl ik dat deed merkte ik dat de motor heel soepel op het gas reageert en heel progressief zijn vermogen opbouwt. Mijn eerste daadwerkelijke rondjes op de CBR600RR konden beginnen. |
| naar top |
|
|
|
| Ron Haslam en Neal MacKenzie fungeerden als voorrijders en adviseurs voor de testrijders. Achter hen rijdend en opschakelend door de versnellingen reed ik op de eerste rechtse bocht af. De bak schakelde daarbij trefzeker en correct en dat zowel met als zonder koppeling. Ook bij het afschakelen en afremmen merkte ik dat de bak heel precies schakelde en de koppeling zich heel gemakkelijk en soepel liet bedienen koppeling. De remmen vroegen niet veel bedieningskracht en bleken heel progressief aan te grijpen. Reeds in de eerste bocht toonde de CBR600RR dat hij uit heel goed hout gesneden is. De motor liet zich niet alleen heel snel en gemakkelijk in de bocht leggen, maar bleef ook onder indrukwekkende hellingshoeken heel stabiel de lijn volgen die ik voor had uitgestippeld. Vol accelererend liet ik daarna de motor zijn volle toerentalbereik benutten. De naald van de toerenteller steeg zonder duidelijke inspanningen te moeten leveren tot de streep van 15.000 toeren per minuut en het vermogen kwam er heel lineair en progressief in. Zo progressief zelfs dat ik in eerste instantie niet besefte hoe hard deze motor wel liep. In tegenstelling tot de eerste versnelling, die een relatief lange overbrengingsverhouding heeft, liggen de andere versnellingen heel goed gespreid. De motor is dan ook zeer gemakkelijk op zijn vermogen te houden en de naald van de toerenteller zakte bij het opschakelen dus ook maar nauwelijks. Bij het aanremmen voor de volgende serie bochten probeerde ik hoe hard de voorrem wilde bijten. In eerste instantie lieten ze een heel progressieve opbouw van de remkracht zien om daarna heel krachtig toe te bijten. Giftig wil ik de werking van die twee remschijven in het voorwiel niet noemen aangezien ze je heel gemakkelijk en duidelijk het drukpunt laten voelen dat je op dat moment bereikt hebt. De achterrem heeft natuurlijk heel wat minder stopkracht in huis, maar biedt toch een heel progressief remgedrag. Op het moment dat het achterwiel dreigde te blokkeren en de achterkant van de motor een uitweg zocht, kon ik de motor heel gemakkelijk corrigeren. Het achterwiel ging namelijk niet stuiteren, maar gleed voorspelbaar en progressief opzij hetgeen het werk van de piloot -om de zaak onder hevig remmen onder controle te houden- aanzienlijk vergemakkelijkt. |
| naar top |
|
|
|
| Het bochtengedrag van de CBR600RR heeft me zeer aangenaam verrast, ook al stond de motor op standaard Michelin straatbanden, iets wat ik bij een dergelijke test graag anders had gezien. Tenslotte reden we op een racecircuit en komen de echte stuurkwaliteiten van een dergelijke motor er alleen maar tot hun recht op de daartoe ontwikkelde racebanden. Zelden heb ik echter met een standaard motorfiets gereden die zich enerzijds zo gemakkelijk in de bocht laat leggen en anderzijds in snelle bochten een toonbeeld van stabiliteit blijkt te zijn. Het geheel voelt zeer kompact, homogeen en solide aan en ik had dan ook meteen het volste vertrouwen in het rijwielgedeelte van deze motor. Opmerkelijk aan het rijgedrag van deze motor is het feit dat hij zelfs bij het neerkomen na een wheely niet eens de moeite neemt om even met de kop te schudden. Het extra lage zwaartepunt van de motor is duidelijk voelbaar zowel in de remzones als in de bochten. De lange achtervork zorgt duidelijk voor heel wat tractie zodat ik lekker vroeg het gas kon opengooien. De veersystemen, die standaard stonden afgesteld tijdens de testritten, functioneerden perfect maar persoonlijk vond ik ze iets te zacht afgesteld staan voor het snelle en harde werk dat ik de motor liet verrichten op de omloop van Estoril. Bij het aanremmen voor de bochten gaf de voorvork duidelijk te kennen dat ze aan stevigheid heeft gewonnen tegenover die uit het voorgaande model. Extreme duikneigingen heb ik aan de voorvork niet kunnen ontlokken, hoe ik ook probeerde door heel hard en laat in de ankers te gaan. |
| naar top |
|
|
|
Na zowel in droge als natte omstandigheden met de CBR600RR gereden te hebben op het veeleisende circuit van Estoril kon ik concluderen dat de nieuwe CBR een heel homogeen aanvoelende motor is met uitstekende wegliggingseigenschappen. Het is duidelijk dat Honda heel hard gewerkt heeft om een snel sturende, maar ook heel stabiele motor te ontwikkelen die het de rijder gemakkelijker moet maken om snel te gaan. Het lijkt wel of ze daarbij eerst een racemotor hebben gebouwd en die daarna aan het gebruik op de openbare weg hebben aangepast. Een stuurdemper heb ik tijdens de testen nooit gemist, hetgeen aangeeft hoe strak en stabiel de motor stuurde. De hoeveelheid grondspeling die de CBR600RR aan boord heeft is ook meer dan voldoende. Door zijn smallere bouw reed ik de voetsteunen maar zelden aan de grond, hetgeen een grote verbetering is tegenover het vorige model. Zowel de supersportieve weggebruikers als de wegracepiloten zullen deze CBR600RR dan ook met open armen ontvangen. Het motorblok zelf gaf me in eerste instantie niet het gevoel om superkrachtig te zijn, maar dat was slechts schijn; de enorm progressieve opbouw van het vermogen en de perfect werkende versnellingsbak suggereren dat wel, maar toch loopt deze vierpitter wel degelijk heel hard. Bovendien zijn de tuningsmogelijkheden van het motorblok zeker niet gering, hetgeen bewijst dat Honda dit motorblok heel circuitgericht heeft ontworpen. Volgens de fabrieksopgaven zal na het monteren van de HRC racekit het vermogen maar liefst met 13% stijgen, hetgeen een pak meer is dan bij de voorgaande type’s het geval was. Na deze testritten kijk ik dan ook met veel vertrouwen uit naar het volgende raceseizoen. Eén klein detail zal ik daarbij wel nog moeten weten op te lossen. Op het lange rechte eind van Estoril kon ik niet helemaal achter de stroomlijn wegkruipen omdat de beperkte lengte van het zadel mij dat niet toeliet. Of de zit van de Honda te kort is of ik te lang ben moet ik voor mezelf nog uitmaken…
De technische gegevens van deze motor en nog veel meer vind je in het verslag van de statische voorstelling.
|
| naar top |
|
|
|
